Merhaba Kübra,burası senin hayatın.
Belki hepsi değil ama en renkli köşesi. Fırçaların, palet kaplarının ve Ecoline şişelerinin arasında akşamdan akşama büyüyen havuzlar, kızıl gökyüzleri, karanlıkta bekleyen sessiz siluetler.
Bu sayfa onları duvara asmak için yapıldı. Her birinin önünde biraz durmak, bir yaprağın fırça izine, bir kanadın ucundaki siyaha bakmak için.
Tabloların sana benziyor;
bakan, farkında olmadan biraz daha uzun kalıyor.
Nilüfer Havuzu
Yukarıdan bakılan bir havuz. Yapraklar ortadaki tek bir noktadan dışa doğru açılan fırça darbeleriyle kurulmuş. Suyun içinde koyu maviler kıvrılıyor, koi balıkları her seferinde başka bir yöne süzülüyor. Aynı motife beş kez dönmek, onu her seferinde yeniden keşfetmek demek.
Beyaz Bırakılanlar
Koiler henüz boyanmamış, yerlerinde tuvalin kendisi duruyor. Balıkların yeri en baştan düşünülmüş, çevreleri suyla doldurulmuş. Buradaki boşluk bir eksik değil, verilmiş bir söz. Bir tablonun yarı yolda nasıl göründüğünü görmek, ressamın aklından geçeni görmek gibi.
Üç Koi
Aynı tuvalin tamamlanmış hali. Beyaz bırakılan siluetler turuncuya, kırmızıya, benekli altına dönüşmüş. Aralarına ince, ışıklı su otları eklenmiş. Yaprakların her biri ortadaki tek noktadan yayılan darbelerle örülmüş; sabır isteyen, ölçülü bir ritim.
Halkalar
Kırmızı-beyaz koiler ve yüzeyde açılan altın halkalar. Arka plan bu kez daha serbest: mavi ve yeşil, sınırı belirsiz lekelerle birbirine karışıyor. Balıklar ise keskin, kendinden emin konturlarla bu bulanık suyun üstüne oturuyor. Yapraklardan birinde küçük bir yıldız saklı.
İki Yol
İki koi, birbirine değmeden aynı akıntıda. Suyun hareketi bu tabloda çizgiyle anlatılmış: koyu mavinin üzerine ince, kuru, neredeyse kalem gibi bırakılmış yeşil kıvrımlar. Turuncunun içindeki koyu benekler aceleyle değil, yerini bilerek tek tek konmuş.
Nilüfer ve Koi
Serinin en sakin, en masalsı tablosu. Lacivert bir derinlikte tek bir koi; yüzgeçleri saydam, beyaz katmanlarla tül gibi açılıyor. Çevresinde altın sarısı spiraller, başının hemen üstünde açmış beyaz bir nilüfer. Burada su artık bir havuz değil, bir rüya.
Kızıl Gökyüzü
Bütün tuvali dolduran tek bir renk. O büyük kırmızının içinde ise küçük, beyaz, kanatlarını açmış flamingolar. Bu iki tablo birlikte okunmak için yan yana duruyor.
Yalnız Uçuş
Parlak, sıcak bir kırmızının içinde tek başına bir flamingo. Kompozisyonun neredeyse tamamı boş bırakılmış ve bu cesur bir seçim: göz ister istemez o küçük beyaz siluete gidiyor. Kenarlarda fırçanın tuvali bitirmeden bıraktığı kuru, yırtık izler var. Çerçevesiz, nefes alan bir sınır.
Birlikte
Kırmızı derinleşmiş, bordoya dönmüş; gökyüzü artık bir akşam gibi. Bu kez iki flamingo var, aynı yöne, aynı yükseklikte. Kanat uçlarındaki siyah, gövdedeki pembeye düşen gölge, uzun boyunların ince çizgisi; hepsi küçücük bir alanda, büyük bir dikkatle.
Başka Diller
Havuzdan ve gökyüzünden uzakta iki farklı ses. Biri yüzyıllık bir süsleme geleneğinden, öteki karanlığın içinden geliyor.
Lotus
Minyatür geleneğine selam veren bir sayfa. Kemerli, yeşil bir çerçevenin içinde katmanlı turuncu yapraklarıyla açmış bir lotus. Kenar suyu boyunca kıvrılan ince dallar ve küçük kırmızı çiçekler. Dokulu kâğıtta boyanın yumuşak geçişleri, her yaprağın kendi gölgesini taşıması... Havuzdaki nilüfer bambaşka bir dilde, bambaşka bir zamanda yeniden açmış gibi.
Uzaktaki
Galerinin en karanlık, belki de en cesur işi. Yukarıdan aşağı akan koyu kahverengi fırça izleri: ağaç mı, çalı mı, yağmur mu, karar izleyene bırakılmış. Bu belirsizliğin içinde, uzakta bir ayı duruyor: kıpırdamıyor, sadece bakıyor. Dibinde neredeyse görünmeyen kırmızı lekeler, belki birkaç çiçek. Her şeyi anlatmayan, izleyeni bekleten bir tablo.
Bu sayfadaki her şey bir masanın üstünde başladı: bir kavanoz renkli su, birkaç fırça, akşamın geç saatleri. O sabır ve o dikkat burada, olması gereken yerde, duvarda.